Geduld is een schone zaak

Geduld is een schone zaak. Dat wordt maar weer eens wonderschoon duidelijk met een peuter aan je zijde. En niet alleen omdat alles een stuk soepeler en minder driftig verloopt als je er de tijd voor kunt nemen om hier en daar te treuzelen, maar ook omdat je dan de wereld om je heen door de ogen van een kind kan zien. Veel dingen die wij voor de zoveelste keer zien, nemen zij voor het eerst waar. Ze onderzoeken en ontdekken zelfs op het kortste wandelingetje tientallen nieuwigheden. Als het er niet meer zijn. Waar wij vaak vooral bezig zijn met op de bestemming aankomen, is voor hun de weg ernaartoe ook een hele ervaring. En vergeet je dat en probeer je er wat meer vaart in te krijgen, dan krijg je hem vaak als een boomerang terug. Haast wordt al snel beloond met een (kleine) uitbarsting en heel veel meer tegenstribbelen en dwarsliggen.

20170722-20170722-DSCF6873.jpg

Op een tochtje naar het strand op een mooie zomerse dag sprak een lieve dame me aan toen ze zag hoe we bij het zoveelste gaatje in het pad naar het strand weer stilstonden om alles even rustig te bekijken.  We hadden alle tijd, dus die nam ik dan ook. Deels omdat ik geen zin had in een tegensputterende peuter aan het begin van onze stranddag, maar ook om hem de kans te geven zelf te ontdekken. Ze vertelde me hoe herkenbaar het was, en hoe goed en fijn om die tijd te kunnen nemen. Ik realiseerde me ineens heel erg hoe niet alleen Mosi anders naar de wereld kijkt, maar hoe ik dat ook ben gaan doen. Ik was me op het moment namelijk niet eens meer bewust van onze traagheid, maar ik herkende wel de rust. En het is waar, want voor we dit bewuste pad bereikten, hadden we al drie andere paden belopen. Gewoon om overal even te kijken. Geef je over aan de blik van een peuter en je hebt geniet van alles om je heen. We hebben alle kleuren bloemen in de duinen gezien, de vlindertjes geteld, schelpen verzameld en zand naar de zee gedragen. En al kan ik luieren op mijn handdoek ook erg waarderen, was dit toch de perfecte stranddag. Voor ons allebei.

20170722-20170722-DSCF6926.jpg

Waar ik vroeger veel meer plande, kijk ik nu vaak hoe de dag loopt. Is het mooi weer? Dan gaan we naar buiten. Regent het? Dan is het hoogtepunt van de dag soms een rondje boodschappen doen en spelen met een grote doos. Ik leg niet zoveel meer van te voren vast en dat geeft ontzettend veel rust. We moeten niet, maar gaan er misschien juist nog wel vaker op uit. Spontaan. En dat is heerlijk.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s